Davit Hilbert: (1862-1943):

Matematiğin gerçek babalarından bir tanesi.

Bir gün Hilbertlerin evinde davet veriliyor. Birden Bayan Hilbert bakıyor ki Hilbert gömleğini değiştirmemiş. Eşi Hilbertin yanına gidip Bu gömlekle insanların yanına çıkma , hemen yukarı çık, gömleğini değiştir gel. der. Hilbert yukarı çıkar, aradan 5 dakika, 10 dakika.... geçtiği halde aşağı inmez. Bayan Hilbert telaşlanır, yukarı çıkar ve gördüğü manzara şudur. Hilbert pijamalarını giymiş, yatağa girmiş, uyuyor. Bu durum Hilbert için hiç de tuhaf değildir. Çünkü Hilbert her şeyi düzenli bir şekilde yapmaya alışmıştır. Hayatı boyunca yatak odasına gittiğinde ceketini çıkarır, kravatını çıkarır, gömleğini çıkarır, ondan sonra yapılacak şey nedir? Bundan sonraki aşama, doğal olarak pijama giyip, yatıp uyumaktır. O da onu yapmıştır.

Hilbertin görev yaptığı Götingende bazı şeyler o dönemde çok daha formal yapıdadır. Fakülteye yeni bir eleman geldiğinde kendisini fakülte mensuplarına tanıtmak zorundadır. Bunun usulü ise siyah takım elbise giyip, başına şapka taktıktan sonra bir taksi tutup lojmanlar arasında tura çıkmaktır. Taksi her lojmanın kapısında durdurulur. Taksiden inilip evin kapısı kibarca çalınır ve yeni eleman kapıda kendisini karşılayan kişiye kartvizitini takdim ederek kendini tanıtır. Eğer evin sahibi olan profesör evde değilse taksiye biner ve diğer eve gider. Ancak profesör evdeyse elemanın içeri girmesi ve birkaç dakikalık bir sürede kendisini tanıtıcı bazı şeyler söylemesi beklenirdi. Günün birinde yeni bir eleman gelir ve Hilbertin kapısını çalar. Kapıyı bayan Hilbert açar. Hilbert evde olduğu için konuk içeri davet edilir. Yeni eleman içeri girer bir koltuğa oturur, şapkasını çıkarıp koltuğun yanına yere koyar ve başlar kendini tanıtmaya. Ancak bir türlü susmaz. 5 dakika geçer, 10 dakika geçer yarım saat geçer adam hala konuşmaktadır. Hilbert gittikçe sabırsızlanır. Bir süre daha tahammül ettikten sonra yerinden kalkar eğilip misafirin şapkasını yerden alıp başına koyar, eşinin omuzuna dokunarak  Hayatım der, Genç arkadaşı daha fazla rahatsız etmeyelim. Hadi biz çıkıp gidelim ve kendi evinden eşini de alarak çıkar gider.

19. yüzyılın sonunda, 20. yüzyılın başlarında Almanyada Göttingen Üniversitesi tarihin en parlak dönemini yaşamaktadır. David Hilbert bu ortamda bulunmaktan çok memnundur. Fakat kendisini Berline gitmesi için ikna etmeye çalışanlar vardır. Bunlardan biri de Leo Köenigsberger. Berline gitmeyi kabul etmesi halinde kürsüsünü Hilberte devretmeye hazır olduğunu söyler. Bayan Hilbert böyle bir değişikliğe sıcak baksa da Hilbertin böyle bir niyeti yoktur. Ancak iki tarafı da kırmamak için ekstra istekler sıralamaya başlar. Kendisini ikna etmeye çalışan ekibin içinde yer alan Friedrich Altroff Ama, der Hocam bütün bu istedikleriniz Berlin de bile yok. Hilbert mutlu bir şekilde gülümser Tabii, der, zaten Berlin de Göttingen değil ki.

Prof. Marat Andreeviç Evgrafov:

Sovyetler Birliği döneminde Moskova Bilimler Akademisinde ünlü bir matematikçi olan Evgrafov bilimsel yönünün yanı sıra dalgınlığıyle ünlüdür.

Bir toplantı öncesi arkadaşlarından birinin dikkatini Evgrafovun ayakkabıları çeker. Sol ayağında siyah ve sağ ayağında kahverengi ayakkabı vardır.

Hemen yanına yaklaşır:
-Sayın Hocam der sessizce, ayakkabılarınızı yanlış giymişsiniz, hemen eve gidip ayakkabılarınızı değiştirir misiniz?

Evgrafov:

- Peki. deyip eve gider, biraz sonra geri döner. Fakat bu kez sol ayağında kahverengi ve sağ ayağında siyah pabuç vardır.

Arkadaşı hemen yanına yaklaşır ve

- Aman Hocam, der, ne yaptınız? Yine yanlış pabuç var ayağınızda.

- Ama der Evgrafov evde başka ayakkabı yoktu ki.

Teodor von Karman:

Bir Alman Matematikçi. Almanyada Aachen Üniversitesinde profesördür ve aynı zamanda Amerikada Pasedona Cal.Tech. de ders vermektedir. Çeşitli hava yollarının danışmanlığını yaptığından istediği an uçaklarda ücretsiz seyahat etme olanağı bulunmaktadır. Bu nedenle zaman zaman Aachenda , zaman zaman da Cal. Tech'e aynı konulu bir ders vermektedir.

Birgün Amerikaya giderken uçak rötar yapar. Dersine son anda yetişir. Hemen derse başlar. Bir süre sonra anlattığı konunun fazla zor olmamasına karşın, öğrencilerin oldukça boş bakışlarla kendisini dinlediklerinin farkına varır. Hayrola çocuklar der. Birden gerçeği anlar: Amerikada dersi Almanca anlatmaktadır. Bundan çok üzülür. Özür dilerim, neden beni uyarmadınız? diye sorar. Öğrencilerden bir süre ses çıkmaz. Bir süre sonra bir tanesi söz alır ve Profesör der, Üzülmeyiniz. İngilizce de anlatsanız, Almanca da anlatsanız biz her ikisini de aynı şekilde anlarız. (Bunun karşılığı "Biz anlamıyoruz." demektir.)

Norbert Wiener: (1894-1964)

Sibernetiğin babası. Ünlü bir bilim adamı. Fakat aşırı unutkan, aşırı dalgın bir kişi. Bir diğer yönü de fazla sosyal değil, kalabağın içine, bölüm arkadaşlarına karışmıyor. Kendi halinde bir kişi.

Weinere büyük hayranlık duyan ancak bir türlü kendisiyle konuşma fırsatı bulamayan bir öğrencisi vardır. Birgün bu öğrenci postaneye gider. Weiner bir bankonun önündedir ve büyük dikkatle bankonun üzerindeki bir forma bakmaktadır. Birden Weiner bankodan uzaklaşır, tekrar döner ve yine büyük bir dikkatle ve düşünceyle forma bakar yine geriye dönüp gider. Bu gidiş geliş birkaç kez tekrarlanır ve o ana kadar kendisine yaklaşmaya cesaret edemeyen öğrenci Weiner'in yüzündeki ifadeden endişeye kapılır ve cesaretini toplayarak Weiner'e yaklaşıp Günaydın Prof. Weiner der. Size yardımcı olabilir miyim? Weiner bir an durur, elini alnına vurarak İşte kelime bu der. Weiner. Zira Weiner adını unutmuştur.

Norbert Wiener Polonyaya her gelişinde Stefan Banachı (1892-1945) Amerika'ya gelmesi için ikna etmeye çalışır. Ancak Banach bu konuya sıcak bakmamaktadır. Weiner 1937 deki son ziyaretinde yine aynı konuyu Banach'a açar. Banach cevap olarak Peki gelirsem bana ne kadar ücret ödemeyi düşünüyorsun? Weiner cebinden bir çek defteri çıkartır. Ödenecek miktar kısmına 1 rakamını koyar ve çeki Banach'a uzatır. Bu 1'in sağ tarafına istediğin kadar sıfır koyabilirsin. Ücretin o olacak. Banach çeke bakıp iade eder. Teşekkür ederim. Bu ücret benim ülkemi terk etmem için yeterli değildir . Bu olay 2.dünya savaşı öncesi olmasına rağmen, bütün teklifleri geri çevirip ülkesini terk etmemiş gerçek bir vatanseverdir.

G. Polya (1887-1985)

97 yaşına kadar yaşamış ve matematiğin her dalında büyük katkıları olan birisi. Analiz, sayılar teorisi, geometri, matematik eğitimi konusunda çok büyük katkıları var. İstatistik konularında ise hala kendi adı ile kullanılan bir sürü eserleri var. Hardy ile de ortak çok güzel yayınları bulunmakta. Hardy, Polya ile çalışmadan çok memnun ancak Polya'nın bir problemden diğerine atlamasını bir anlamda maymun iştahlı olmasını pek hoş karşılamamaktadır. Polya bu konuda şu hikayeyi anlatmaktadır:

Bir gün Polya bir problemle geliyor. Hardy ile bakıyorlar. Çok güzel bir problem hemen hemen sonuç vermek üzere. Hardy  Bunu al götür, bir kaç gün uğraş, bundan çok güzel birşey çıkacak, buradan yayın yapabiliriz.diyor. Polya peki diyor, alıp götürüyor, ama hayatı boyunca bir daha o dosyayı eline almıyor. Hardy bu duruma çok bozulur. Fakat birşey söylemez.

Birgün Hardy İsveç'te Marcel Riesz (1880-1956) ile beraber hayvanat bahçesine gider. Hayvanat bahçesinde bir büyük kafes, içinde de bir ayı bulunmaktadır. Bir ara ayı, gidip kafesteki kapının kilidini koklar, pençesi ile iter, kopartmaya çalışır. Sonra dönüp gider. Bunun üzerine Hardy Riesz' e dönerek  Bu ayı da aynen bizim Polya gibi der. Mükemmel fikirleri var fakat bunları yerine getirmiyor.

HARDY ve RAMANUJAN

Ramanujan Putney'deki bir hastanede ölüm döşeğinde yatarken Hardy onu ziyarete giderdi. O gün de her zamanki ulaşım aracı olan taksi ile gitmişti. Ramanujan'ın yattığı odaya girdi. Hardy, konuşma başlatmaktaki her zamanki beceriksizliği ile, muhtemelen daha selamlaşmadan ve mutlaka ilk söz olarak:

- Geldiğim taksinin numarası 17292'du. Bana çok alelade bir sayı gibi geldi. dedi.

Ramanujan'ın buna yanıtı şuydu:

- Hayır Hardy!.. Hayır Hardy!.. Çok ilginç bir sayı. İki küpün toplamı olarak iki ayrı şekilde ifade edilebilen en küçük sayı.